با توجه به افزایش روزافزون تقاضا برای جراحی‌های زیبایی و پیامدهای روان‌شناختی مرتبط با آن، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره‌درمانی بر تصویر بدنی، تمایل به خودکشی و پریشانی روان‌شناختی در افراد متقاضی جراحی زیبایی انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد متقاضی جراحی زیبایی مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره افرا در شهر اصفهان در تابستان 1403 بود. تعداد 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در 12 جلسه 90 دقیقه‌ای طرحواره‌درمانی (دو جلسه در هفته) شرکت کرد و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های تصویر بدنی، تمایل به خودکشی و پریشانی روان‌شناختی گردآوری و با بهره‌گیری از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک‌متغیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که طرحواره‌درمانی موجب بهبود تصویر بدنی و کاهش تمایل به خودکشی و پریشانی روان‌شناختی در افراد متقاضی جراحی زیبایی شد. بر این اساس، استفاده از طرحواره‌درمانی به‌عنوان یک مداخله مؤثر برای اصلاح الگوهای شناختی–هیجانی و ارتقای سلامت روان این افراد پیشنهاد شد.